အပိုင်း ၇ - လူ့ဦးခေါင်း တစ်ရာကျော်
အချိန်ဘယ်လောက်ကြာသွားမှန်းမသိ ကျွန်တော် ထူးဆန်းတဲ့ အိပ်မက်တွေ အများကြီး အပြန်ပြန်အလှန်လှန် မက်နေခဲ့တယ် ။ အိပ်မက်ထဲမှာ အဖြူရောင်ဝတ်ရုံနဲ့ မိန်းမတစ်ယောက် ကျွန်တော့်ကို ကျောပေးရပ်နေတာ တွေ့မိသလိုပဲ ။ ကျွန်တော် သူ့မျက်နှာကို တွေ့ချင်တာကြောင့် သူ့ရှေ့ကို ပြေးသွားလိုက်တယ် ။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ နောက်ကျောကိုပဲ မြင်နေရတုန်းပဲ ။ ကျွန်တော် အထပ်ထပ်ပြေးပေမဲ့ ဘယ်လိုပဲပြေးပြေး သူ့ကျောဘက်ကိုပဲ မြင်နေရတယ် ။ ဘယ်လိုဖြစ်ပါလိမ့်လို့ တွေးတောနေတုန်းမှာပဲ သူ့မှာ ကျောချည်းနှစ်ဘက်ရှိနေတာကို ကျွန်တော် သိလိုက်ရတယ် ။ ကျွန်တော် အကျယ်ကြီး အော်ဟစ်ပြီး နိုးလာခဲ့တယ် ။ မျက်လုံးတွေ ဖွင့်လိုက်တော့ ကြက်သွေးနီရောင်သန်းနေတဲ့ ညနေဆည်းဆာနဲ့ ကောင်းကင်ကြီးကို မြင်လိုက်ရတော့တယ် ။
“နိုးလာပြီလား” ဖန်းကျစ်က ကျွန်တော်ကို အားပါးတရ ရယ်နေခဲ့တယ် ။
ကျွန်တော် အလင်းစူးနေတာကို ချိန်ညှိနိုင်ဖို့ မျက်လုံးကို မှိတ်တုတ် မှိတ်တုတ်လုပ်လိုက်တယ် ။ ဖန်းကျစ်က ကောင်းကင်ကို လက်ညိုးထိုးပြရင်း ပြောလာတယ် ။
“ တွေ့လား ၊ မင့်မေကြီးတော်နဲ့မှ နောက်ဆုံးတော့ ငါတို့ ထွက်လာခဲ့ပြီ !”
ကျွန်တော်က နောက်စိကို အသာပွတ်လိုက်ရင်း “ ခင်ဗျားဆိုတဲ့ အစုတ်ပလုပ် ! ခင်ဗျားမှတ်လား ကျွန်တော့်ကို ရိုက်တာ”
“ မရိုက်လို့ရမလား နောက်လှည့်မကြည့်ပါနဲ့လို့ ပြောနေတဲ့ဟာကို ၊ ကောင်စုတ်လေး မင်းလုပ်လို့ ငါတို့ပါသေတော့မလို့”
ကျွန်တော် ပြန်သတိရလိုက်တာနဲ့ ထိတ်လန့်သွားပြီး အလန့်တကြား ကျောကို စမ်းကြည့်ရင်း နောက်မှာ ဟိုဟာကြီး ရှိသေးလားလို့ ကြည့်ကြည့်လိုက်တယ် ။ ဖန်းကျစ်က တဟားဟားနဲ့ အော်ရယ်တော့တယ် ။
“ စိတ်မပူပါနဲ့ သွားပါပြီ”
“ အဲဒါ ဘာကြီးလဲ?” ကျွန်တော် ကြောက်စိတ်မပြေသေးဘဲ မေးလိုက်တယ် ။
“ဟိုအစ်ကိုလေး ပြောတာတော့ အဲဒါရုပ်သေးတဲ့ တကယ်တော့ ဟိုဝတ်ရုံဖြူနဲ့ မိန်းမဇမ်ဘီရဲ့ ဝိညာဉ်လိပ်ပြာ ၊ သူက မင်းကိုယ်ပေါ်က ယန်ဓာတ်ကို ငှားပြီး အလောင်းဂူထဲက ထွက်ချင်တာပဲတဲ့ ဒါပေမဲ့ အခြေအနေအသေးစိတ်ကို အစ်ကိုလေးလည်း ငါတို့ကို မပြောပြရသေးဘူး ဒီတစ်ခွန်း နှစ်ခွန်းလောက်ပဲ ပြောရသေးတယ် မေ့လဲသွားရော ” တတိယဦးလေးက လှေလှော်ရင်း ဆက်ပြောတယ် ။ “ ဒါပေမဲ့ ကြည့်ရတာ ဒီအစ်ကိုလေးရဲ့ ဇစ်မြစ်က မသေးလှဘူး အဲဒီဟို နှစ်တစ်ထောင်ဇမ်ဘီက သူ့ကို ဒူးထောက်သွားတာ ဘယ်လို စွမ်းရည်မျိုးလည်း မသိဘူး”
ကျွန်တော်ထထိုင်လိုက်တယ် ။ အဲဒီမှာ မန့်ယိုဖျင်နဲ့ ဖန့်ခွေတို့ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် မှီရင်း နှစ်ယောက်သား နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေကြတာကို ကြည့်ရင်း ပြုံးလိုက်မိတယ် ။ လာတုန်းက ဘယ်လိုမှ မခံစားရပေမဲ့ အခု ကောင်းကင်ကြီးကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါမှာတော့ အတော်လေး သက်တောင့်သက်သာ ရှိလာပြီး မေးမိတော့တယ် ။
“ သူက တကယ် ဘယ်လိုလူမျိုးလဲ!?”
တတိယဦးလေးက ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး “ အဲဒါတော့ ငါလည်း တကယ်မသိဘူး ၊ ငါက ချန်ရှားက ငါ့မိတ်ဆွေကို အတွေ့အကြုံရှိတဲ့ အကူအညီတစ်ယောက်လောက် မိတ်ဆက်ပေးခိုင်းတာ သူတို့က သူနဲ့ ဆက်ပေးတာပဲ သူ့မျိုးရိုးက ကျန်း ဆိုတာပဲသိတယ် တလမ်းလုံး ငါလည်း အကြိမ်ပေါင်းမနည်း စုံစမ်း စစ်ဆေးကြည့်တာပဲ ဒီလူက အိပ်ရင်အိပ် မအိပ်ရင် ငေးငိုင်နေတာ ၊ သူ့ရဲ့ နောက်ကြောင်းရာဇဝင်ကို ငါလည်း မသိဘူး ဒါပေမဲ့ သူ့ကို မိတ်ဆက်ပေးတဲ့ သူက ဒီလမ်းကြောင်းပေါ်မှာ အတော်လေး ဂုဏ်သိက္ခာကြီးမားတဲ့သူ ၊ သူမိတ်ဆက်ပေးတဲ့လူက စိတ်ချထားလို့ရတယ်”
ကျွန်တော် နားထောင်ရင်း ဒီလူက အတော်လျို့ဝှက်ပြီး သိရခဲတယ်လို့ ပိုထင်မိလာတယ် ။ ဒါပေမဲ့ တတိယဦးလေးတောင် ဒီလိုပြောလာမှတော့ ကျွန်တော်ထပ်မေးနေလည်း အကြောင်းမထူးတော့ဘူး ။ ရှေ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရင်း ဖန်းကျစ်ကို မေးလိုက်တယ် ။
“ ရွာကို မြင်ရပြီလား?”
“ရှေ့မှာနဲ့ တူတယ်”
တတိယဦးလေးက ရှေ့တူရူဆီမှ မီးအလင်းရောင် အစက်အပြောက်ကလေးတွေကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း “ ကြည့်ရတာ ရွာက ငါတို့ထင်ထားသလောက် မစုတ်ပြတ်ဘူးဟ လျှပ်စစ်မီးတောင် ရှိတယ်နဲ့ တူတယ်” လို့ပြောတယ် ။
ရွာရှိနေတယ်လို့ အတွေးဝင်လိုက်တာနဲ့ ကျွန်တော်ချက်ချင်းဆိုသလိုပဲ ရေနွေးစိမ်ပြီး ရေချိုးစရာ ၊ ကြိုင်လှိုင်ထွက်လာမဲ့ အသားကင်နံ့တွေ ၊ ကျစ်ဆံမြီး ရှည်ရှည်တွေနဲ့ ရွာသူအမျိုးသမီးလေးတွေ ကိုတွေးမိသွားပြီး အလိုလို ပိုစိတ်လှုပ်ရှားမိလာတယ် ။ အဲဒီအချိန် နေလည်းဝင်သွားပြီ ဖြစ်တာကြောင့် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဘေးဘီဝဲယာ တောင်ထိပ်ဆီက လူတစ်စုရဲ့ အရိပ်တွေကို မြင်လိုက်ကြရတယ် ။ ကြည့်ရတာ သူတို့က လားတွေ စီးပြီး ရွာကို ဦးတည်သွားနေကြသလိုပဲ ။ ဒီတောင်ကလည်း သိပ်မမြင့်တာကြောင့် အဲဒီလူတွေက ဒီကဒေသခံတွေနဲ့ သိပ်မတူတာကို ကျွန်တော့် ခပ်ဝါးဝါး လှမ်းမြင်ရတယ် ။
ကျွန်တော်တို့ ကူးတို့ဆိပ်ကို ရောက်တဲ့အခါ ရွာထဲက ကလေးလေးတစ်ယောက်က ကျွန်တော်တို့ကို မြင်သွားပြီး အကျယ်ကြီး ထအော်တော့တယ် ။
“သရဲဗျို့ !!”
ကျွန်တော်တို့ ဇဝေဇဝါဖြစ်နေကြတုန်းမှာ ကလေးက အမြန်ပြေးထွက်သွားတာကြောင့် ဘာမှမတတ်နိုင်ခဲ့ဘူး ။ နွားကလည်း နောက်က လှေတစ်စီးပေါ်မှာ လိမ်လိမ်မာမာပါလာနေတုန်းပဲ ။ နည်းနည်းလေးတောင် ဒေါသထွက်မနေဘူး ။ တကယ်ကို ကောင်းတဲ့ နွားတစ်ကောင်ပါပဲ ။ ဖန်းကျစ်က သူ့မွေးရပ်မြေမှာ နွားတွေ မွေးခဲ့ဖူးတာကြောင့် နွားမောင်းတဲ့ တာဝန်ကို သူယူလိုက်တယ် ။ ကမ်းပေါ်ကို ရောက်တဲ့အခါ သာ့ခွေလည်း နိုးလာခဲ့တယ် ။ သူက စောစောက သူ့ဟာသူ အိပ်မက်မက်နေခဲ့တာလားလို့တောင် ထင်နေသေးတယ် ။ အရင်ဆုံး တတိယဦးလေးဆီက တစ်ချက်တီးထည့်လိုက်တာကို ခံရပြီးနောက် ဖန်းကျစ်ရဲ့ကန်ချက်တချို့ကိုလည်း ခံလိုက်ရရှာတယ် ။
ဟိုမန့်ယိုဖျင်ကတော့ သွေးတော်တော်များများ သုံးလိုက်ရတာကြောင့်ထင်တယ် တလျှောက်လုံး နိုးမလာခဲ့ဘူး ။ ကျွန်တော် သူ့ကို နွားလှည်းပေါ်ကူတင်ပေးလိုက်တယ် ။ ဒီလူက တကယ် တစ်ခုခုပဲ ။ ကိုယ်ခန္ဓာက မိန်းကလေးတွေလို ပျော့ပြောင်းနေပြီး ဘာအရိုးမှ မရှိတဲ့အတိုင်းပဲ ။ ကျွန်တော်သူ့ကို သေချာနေရာချထားပေးလိုက်တယ် ။ တတိယဦးလေးက လမ်းသွားလမ်းလာ တစ်ယောက်ကို ဖမ်းဆွဲပြီး တည်းခိုခန်း ဘယ်နားမှာလဲလို့ မေးလိုက်တဲ့အခါ အဲဒီလူက ကျွန်တော်တို့ကို အရူးလိုကြည့်ပြီး “ ဒါက ဘယ်လိုနေရာလို့ မင်းတို့ထင်လို့လဲ? ငါတို့ရွာမှာ အားလုံးမှ အိမ်ခြေသုံးဆယ်လောက်ပဲရှိတာ ၊ တည်းခိုခန်းလား ? တည်းဖို့နေရာရှာချင်တာဆိုရင် ရွာထဲက ဧည့်ရိပ်သာကိုသွား” လို့ပြောတယ် ။
ကျွန်တော်တို့ဟာ သရဲခြောက်တဲ့ အိမ်နဲ့တူတဲ့ ဧည့်ရိပ်သာကို ရှာတွေ့ခဲ့တယ် ။ ဒါပေမဲ့ အထဲမှာတော့ သိပ်မဆိုးလှပါဘူး ။ ဖုန်းလည်း ဆက်လို့ရတယ် ။ လျှပ်စစ်မီးလည်း ရှိတယ် ။ ပြီးတော့ ဘိလပ်မြေအဆောက်အအုံ ။ အဘိုးအတန်ဆုံးကတော့ ရေနွေးရှိတာပဲ ။ ပြီးတော့ အိပ်ယာအိပ်ခင်းတွေကလည်း သန့်ရှင်းတယ် ။ ရွာထဲမှာတော့ ကြယ်ငါးပွင့်အဆင်လို့ သတ်မှတ်လို့ရပါတယ် ။
ကျွန်တော်တို့ ကိုယ်စီကိုယ်ငှ ရေချိုးလိုက်ကြပြီး အတော်လေး နေသာထိုင်သာရှိသွားကြတယ် ။ တကိုယ်လုံးက အလောင်းပုပ်နံ့တွေကို ဆေးကျောချလိုက်ပြီးနောက် ညစာစားသောက်ဖို့ ဧည့်ခန်းမထဲရောက်လာကြတယ် ။ မန့်ယိုဖျင်ဟာ နောက်ဆုံးတော့ နိုးလာပေမဲ့ စိတ်အခြေအနေ သိပ်ကောင်းပုံမရဘူး ။ ကျွန်တော်တို့က သူ့ကို သွေးအားကောင်းစေဖို့ ဝက်အသည်းတစ်ပန်းကန်မှာပေးထားလိုက်ပြီး ဘာရယ်မှ မေးမနေတော့ဘူး ။ ဘာပဲပြောပြော သူက အသက်သခင် ကျေးဇူးရှင်ပဲလေ ။ တချို့စကားတွေက သူနေပြန်ကောင်းလာတော့မှ ပြောသင့်ပါတယ် ။
ကျွန်တော်တို့ ဘီယာမှာလိုက်တယ် ။ မနက်ဖြန် အလုပ်လုပ်ရဦးမှာဆိုတော့ သိပ်လည်း အများကြီး မသောက်သင့်ဘူး ။ စားရင်းသောက်ရင်း စားပွဲထိုး မိန်းကလေးနဲ့ စနောက်နေခဲ့ကြတယ် ။
“ ငါပြောမယ် ငါ့ညီမ မင်းတို့ ဒီမှာက ဘယ်ဆိုးလို့လဲ ကြည့် အားလုံး ကွန်ကရစ်ခင်းထားတယ် အပြင်မှာလည်း ကွန်ကရစ်လမ်း ၊ မင်းတို့ ဒီဘိလပ်မြေတွေကို လားတွေနဲ့ တစ်ထမ်းချင်း တစ်ထမ်းချင်း တောင်ပေါ်ကနေ ထမ်းသယ်လာတာလား?”
“ ဘယ်လိုလုပ် လုပ်နိုင်မှာလဲ ? ထမ်းသယ်ရရင် ဘယ်အချိန်မှရောက်မှာလဲ ? ကျွန်မတို့ ဒီမှာ အစောကြီးကတည်းက ကားလမ်းပေါက်နေပြီသား ၊ ဟို လွတ်မြောက်ရေးတပ်က ထရပ်ကားကြီးတွေတောင် လာလို့ရတယ် ၊ နောက်တော့ ပြီးခဲ့တဲ့ နှစ်တွေကတောင်ပြိုပြီး လမ်းကို ဖုံးသွားတာ ၊ တောင်ရဲ့ မြေအောက်ထဲကနေ သုံးချောင်းထောက်ကြေးအိုးကြီး တစ်လုံးထွက်လာတယ်လေ ၊ ဒီပြည်နယ်ထဲ လာလိုက်တဲ့ လူတွေမှ အများကြီး ၊ လာကြည့်ကြတာ သူတို့ပြောတာတော့ ထီးပြိုင်နန်းပြိုင်ခေတ်က ဟာလို့ ပြောတာပဲ ၊ တိုင်းပြည်ရဲ့ ရတနာဆိုပြီး အဲဒီ သုံးချောင်းထောက်ကြေးအိုးကြီးကို ယူသွားကြရော လမ်းကျတော့ ဒီတိုင်းထားခဲ့ကြတယ် ရှင်ပြောကြည့် ဒေါသထွက်စရာမကောင်းဘူးလား ? နောက်တော့ ရွာက ကိုယ့်ဟာကိုယ်ပြင်ကြမယ်ပြောတယ် ဘယ်လိုပြင်မှာလဲ ပိုက်ဆံမှ မရှိတာ ပြင်လိုက်ရပ်လိုက်နဲ့ တစ်နှစ်လောက်ကြာတယ် ပြင်နေတုန်းပဲ”
“ဒါဖြင့် ရေလမ်းကရော မင်းတို့ ဒီမှာ ကူးတို့ဆိပ်ရှိတယ် မဟုတ်လား?”
“ အဲဒါက လွတ်မြောက်ရေးခေတ် မတိုင်ခင်ကတည်းက ဟာကြီး လှေမဆွဲတာဖြင့် နှစ်ပေါင်းကြာလှနေပြီ ၊ အခုနေ ရှင်တို့ကို တစ်ယောက်ယောက်က ရေလမ်းနဲ့ သွားဖို့ ပြောလာရင် သေချာပေါက် လူသတ်ပစ္စည်းလုဖို့ပဲနေမှာ ရှင်တို့လို တခြားဒေသကသူတွေ လုံးဝသတိထားရမယ်နော် ၊ အဲဒီရေလမ်းကြောင်းက တော်တော်လေးတော့ ချောက်ချားစရာကောင်းတယ် ဒီနှစ်တွေအတွင်း ရေနစ်သေတဲ့ လူတွေအားလုံး အလောင်းလုံးဝ ပြန်ဆယ်မရဘူး ကျွန်မတို့အိမ်က လူကြီးတွေ တိုးတိုးပြောကြတာတော့ အဲဒါ တောင်နတ်ဘိုးဘိုးကြီးက မြိုပစ်တာလို့ ပြောတာပဲ”
ကျွန်တော် တတိယဦးလေးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲက အကျိုးနဲမှပဲ ဘယ်လိုလမ်းပြမျိုး ရှာလာလိုက်တာလဲ ၊ ကြည့်ရတာ သူခိုးဓားပြကြီးပဲ မဟုတ်ဘူးလားလို့ ပြောလိုက်မိတယ် ။ တတိယဦးလေးခမျာလည်း အရှက်ရစွာနဲ့ မျက်နှာမပြရဲတော့ဘဲ ဘီယာကို မြန်မြန်မော့သောက်ပြီး မေးလိုက်တယ် ။
“ဒါနဲ့ ဒီမှာ ဧည့်သည်တွေများလား?”
“ ကျွန်မတို့ ဒီဧည့်ရိပ်သာသေးသေးကို အထင်မသေးနဲ့ ကျွန်မပြောပြလိုက်မယ် တခြားဒေသက လာတဲ့သူတွေတိုင်း ကျွန်မတို့ဆီမှာပဲ တည်းကြရတာ ၊ အခုနေအချိန် မြေအောက်က ဟို သုံးချောင်းထောက်ကြေးအိုး ထွက်လာပြီးကတည်းက ကျွန်မတို့ ဒီမှာ တခြားဒေသက လာတဲ့လူတွေ ပိုပိုများလာတယ် ၊ တောင်ရဲ့ ဟိုဘက်ခြမ်းပေါ်မှာ အပန်းဖြေရိပ်သာ ဆောက်ဖို့ပြင်နေတဲ့သူတောင်ရှိသေးတယ်”
တတိယဦးလေးတစ်ယောက် ဟိုက်ခနဲဖြစ်ကာ ခုန်ထလိုက်ပြီး အော်ပြောတော့တယ် ။
“ ငါ _ိုးတယ်မှ !ဒီလောက်ပဲ ဆိုးရလား”
ဒီလို လူသူအရောက်အပေါက်ဝေးတဲ့ တောတောင်ပေါ်မှာ အပန်းဖြေရိပ်သာ ဆောက်တယ်ဆိုတာက ပြည်ပက တရုတ်လူမျိုးတွေ မဟုတ်ရင် သင်္ချိုင်းဖောက်သမားတွေပဲလေ ။
အမျိုးသမီးငယ်လေးမှာလည်း အထိတ်တလန့်ဖြစ်သွားရတယ် ။ ဖန်းကျစ်က တတိယဦးလေးကို အမြန် ဖမ်းဆွဲလိုက်ပြီး “ တတိယသခင် ခင်ဗျား အသက်ရလာပြီ ထိတ်လန့်တကြားတွေ ထမလုပ်ပါနဲ့” လို့ပြောပြီး အမျိုးသမီးလေးဘက်ကိုလှည့်ကာ “ ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး တတိယသခင်က မယုံနိုင်ဖြစ်သွားလို့ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်” လို့ ပြောလိုက်တယ် ။
တတိယဦးလေးရဲ့ တိုးတိုးဆဲရေးသံကို ကျွန်တော် ကြားလိုက်ရပြီးနောက် သူက အားနာဟန် ရယ်မောလိုက်ရင်း မေးတယ် ။
“ အိုင်း ~ မင်းတို့ဆီမှာ ဘယ်လိုမျိုး သမိုင်းဝင်နေရာတွေ လည်စရာပတ်စရာ စိတ်ဝင်စားစရာနေရာတွေ ရှိလဲ”
စားပွဲထိုးမလေးက ပြုံးစိစိလုပ်ပြီး လေသံကို နှိမ့်ချလိုက်ရင်းပြောတယ် ။
“ ဒီက လူကြီးမင်းတို့ ကြည့်ရတာ အလည်အပတ်သက်သက် ဟုတ်ဟန်မတူဘူး ဘာလဲ သင်္ချိုင်းဂူ လာတူးတာများလား?”
ကျွန်တော်တို့အားလုံး ဘာမှမပြောကြတာကို မြင်တော့ သူက ကျွန်တော်တို့ ဘေးနားလာထိုင်ပြီး “ အမှန်အတိုင်းပြောရရင် ဒီကိုလာတဲ့ တခြားဒေသက လူတွေ ဘယ်သူကများ သင်္ချိုင်းတူးဖို့ လာတာ မဟုတ်လို့လဲ ၊ ရှင်တို့သာ တကယ်အလည်အပတ် အပျော်ခရီး ထွက်လာခဲ့တာဆိုရင် ဒီလက်နက်ကိရိယာ လှည်းတစ်စီးစာက ဝန်ထုတ်ဝန်ပိုးကြီး ဖြစ်မနေဘူးလား?” လို့ပြောတယ် ။
တတိယဦးလေးက ကျွန်တော့်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အမျိုးသမီးငယ်ကို အရက်တစ်ခွက်ငှဲ့ပေးလိုက်ကာ “ အဲဒီလိုဆိုတော့ မင်းကလည်း လုပ်ငန်းကျွမ်းကျင်သူပဲလား?”
“ အိုင်း ~ ကျွန်မက ကျွမ်းကျင်သူ ဘယ်ဟုတ်ပါ့မတုံး ၊ ကျွန်မက ကျွန်မအဘိုးတို့တတွေပြောတာ ကြားဖူးတာ ၊ ဒီနှစ်တွေအတွင်း ဒီကို လာကြတဲ့ သင်္ချိုင်းတူးသမားတွေ မနည်းလှဘူး ပစ္စည်းကောင်းတွေလည်း တူးသွားကြတာ မနည်းဘူး ၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မအဘိုးကပြောတယ် ပိုကောင်းတဲ့ ပစ္စည်းတွေက ဟိုးအတွင်းပိုင်းက နေရာမှာ ရှိသေးတယ်တဲ့ ၊ အဲဒါက နတ်မင်းရဲ့ အုတ်ဂူပဲ အထဲမှာ ရွှေငွေကျောက်သံပုလဲ ရတနာတွေဆိုတာမပြောနဲ့ အဲဒါတွေနဲ့ နတ်မင်းရဲ့ ရတနာနဲ့ ယှဉ်လိုက်ရင်ကတော့ အဲဒါတွေက ချေးသာသာရှိတယ်”
“ဪ” တတိယဦးလေးက အတော်လေးစိတ်ဝင်တစားဖြစ်လာပြီး “ ဒါဖြင့် မင်းအဘိုးက ဝင်သွားဖူးတယ်ပေါ့?”
အမျိုးသမီးလေးက ပြုံးလိုက်ပြီးပြောတယ် ။
“ ကြည့် ပြောပုံကိုက ၊ ကျွန်မအဘိုးလည်း သူ့အဘိုး ပြောတာ ကြားဖူးတာ အဲဒီဒဏ္ဍာရီက ဘယ်အချိန်ကတည်းက ပြောလာကြတာလဲတော့ မသိဘူး အဲဒီ နတ်မင်းက ပြောတာကြားဖူးတာတော့ ကျောက်စိမ်းဧကရာဇ်က လွှတ်လိုက်တာတဲ့ လူပြည်မှာ စစ်သူကြီးတစ်ယောက်အဖြစ် အသွင်ဆောင်ပြီး အဲဒီအချိန်က ဘုရင်မင်းမြတ်ကို စစ်ကူတိုက်ပေးတာတဲ့ နောက် သူ့ရည်မှန်းချက် အောင်မြင်သွားတော့ ကောင်းကင်ဘုံကို ပြန်တက်သွားရော ၊ သူ့ကျန်ခဲ့တဲ့ ခန္ဓာနဲ့ သူစစ်တိုက်တုန်းက သုံးတဲ့ လက်နက်တွေကို အတူတူထည့်မြှုပ်နှံထားခဲ့တာ ၊ အဲဒီဂူသင်္ချိုင်းက ရှင်ဘုရင်ရဲ့ ဂူသင်္ချိုင်းထက်တောင် ပိုကောင်းသေးတာတဲ့ ၊ မဟုတ်ရင် နတ်မင်းလို့ ဘယ်ခေါ်တော့မှာလဲလေ”
“ အဲဒီလိုဆိုတော့ အဲဒီဂူသင်္ချိုင်းကို လူတွေအများကြီး သွားရှာကြမှာပဲ ထင်တယ်” တတိယဦးလေးက စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ မေးလိုက်တယ် ။ “ တစ်ယောက်ယောက် ရှာတွေ့ဖူးသွားသေးလား?”
“ အိုင်း ၊ ရှင်မသိလို့ အဲဒီနေရာက အခု ဝင်လို့မရတော့ဘူး ၊ အရင်နှစ် တောင်ပြိုတုန်းက အဲဒီနေရာလည်း ပြိုသွားတယ် အဲဒီတောင်ပြိုတဲ့ နေရာက ဘာတွေ ထွက်လာလည်း ရှင်မှန်းကြည့်ကြည့်”
“ဘာလဲ နောက်ထက် သုံးချောင်းထောက်ကြေးအိုးကြီး တစ်လုံးလား ?” ဖန့်ခွေက ပြောတယ် ။
“ ဘာတွေလဲ ၊ သုံးချောင်းထောက်ကြေးအိုးသာဆိုရင် အစောကြီးကတည်းက လူများယူသွားလောက်ပြီ ကျွန်မပြောပြမယ် ရှင်ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောနဲ့နော်” အဲဒီအမျိုးသမီးလေးက ဘီယာတကျိုက် မော့လိုက်ပြီး “အဲဒီနေရာမှာ လူခေါင်း တစ်ရာလောက် တူးမိတာတဲ့”
TBC
No comments:
Post a Comment