အပိုင်း ၉ - ရှေးဟောင်း ဂူသင်္ချိုင်း
အဲဒီလက်ကိုင်ဖုန်းက ပြုတ်ကျခဲ့တာ မကြာလောက်သေးဘူး ။ ကျွန်တော် ကောက်ယူကြည့်လိုက်တော့ အပေါ်မှာ သွေးစတွေ စွန်းပေနေတာတွေ့ရပြီး အခြေအနေမဟန်ဘူးလို့ ထင်မိတယ် ။ “ ကြည့်ရတာ ဒီမှာ ကျွန်တော်တို့ချည်းပဲ မဟုတ်လောက်ဘူး ဒဏ်ရာရနေတဲ့သူ ရှိလိမ့်ဦးမယ်ထင်တယ် ဒီလက်ကိုင်ဖုန်းက မိုးပေါ်က ကျလာတာတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူးလေ”
ကျွန်တော် ဖုန်းရဲ့ contact ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ ဖုန်းနံပတ်တချို့ကို တွေ့ရတယ် ။ အားလုံးက နိုင်ငံခြားဖုန်းတွေချည်းပဲ ။ တခြား ဘာအချက်အလက်မှ မရှိတော့ဘူး ။ တတိယဦးလေးက ပြောတယ် ။
“ ဘယ်လိုပဲ ဖြစ်ဖြစ် ငါတို့ သူတို့ကို သွားရှာမနေနိုင်ဘူး ၊ ဆက်သွားဖို့က အရေးကြီးတယ်”
ကျွန်တော် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ကြည့်လိုက်တော့လည်း ဘာသဲလွန်စမှ ရှိမနေဘူး ။ ရှေ့ဆက်သွားတာပဲ ကောင်းပါလိမ့်မယ်လေ ။ ဒါပေမဲ့ ဒီလို လူဆက်ဝေး လူသူအရောက်အပေါက်နည်းတဲ့ နေရာမျိုးမှာ ခေတ်ပေါ်ပစ္စည်းတစ်ခုကို တွေ့ရတာ စိတ်ထဲ တွေးရခက်စေတယ် ။ အဲဒါကြောင့် ဒီရက်ပိုင်း ကျွန်တော်တို့အပြင် ဒီတောအုပ်ထဲ တခြားသူတွေ ဝင်လာသေးလားလို့ ဟိုအဘိုးကြီးကို မေးကြည့်လိုက်တယ် ။
အဘိုးကြီးက ခပ်ဟက်ဟက်ရယ်တယ် ။ “ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်လောက်က အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ ဆယ်ယောက်ကျော်လောက်ရှိမဲ့ အဖွဲ့ကြီး ၊ အခုချိန်ထိ ပြန်ထွက်မလာသေးဘူး ၊ ဒီနေရာက တအားဆိုးတာ သခင်ကြီးတို့ ကျုပ်တို့ အခုနေပြန်လှည့်ရင် အချိန်မှီပါသေးတယ်ဗျာ”
“ မကောင်းဆိုးဝါးတင်ပဲ မဟုတ်လား” သာ့ခွေက ပြောတယ် ။ “ ခင်ဗျားကိုပြောပြလိုက်မယ် ကျုပ်တို့ဒီက အဘိုးလေးက နှစ်တစ်ထောင် ဇမ်ဘီကိုတောင် သူ့ရှေ့ဒူးထောက်အောင် လုပ်လိုက်တာနော် သူရှိလို့ကတော့ ဘယ်လိုမကောင်းဆိုးဝါးမျိုးပဲ ဖြစ်ဖြစ် ထည့်ပြောနေစရာတောင်မလိုဘူး ဟုတ်တယ်မဟုတ်လား?” သူက မန့်ယိုဖျင်ကို မေးလိုက်တယ် ။ မန့်ယိုဖျင်က တစ်ချက်ကလေးမှ တုံ့ပြန်မလာဘူး ။ သူ့ကို လေလိုသဘောထားနေခဲ့သလိုပဲ ။ သာ့ခွေတစ်ယောက် နှာခေါင်းကျည်ပွေ့တွေ့သည့်နှယ် မအီမလည်ကြီးဖြစ်သွားပေမဲ့ ခမျာ ဘာမှလည်း မတတ်နိုင်ရှာဘူး ။
ပိန်းပိတ်အောင် မှောင်မည်းလာသည်အထိ ကျွန်တော်တို့ တိတ်ဆိတ်စွာ လျှောက်လာခဲ့ကြတယ် ။ နောက်ဆုံးတော့ ညနေလေးနာရီမတိုင်ခင်မှာပဲ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ခရီးလမ်းဆုံးကို ရောက်ခဲ့ကြတော့တယ် ။
အဲဒီမှာ ကျွန်တော်တို့ဟာ ခြေရာလက်ရာမပျက်ယွင်းဘဲ အကောင်းအတိုင်းနီးပါးရှိနေတဲ့ စစ်သုံးရွက်ဖျင်တဲ ဆယ်လုံးကျော်လောက်ကို တွေ့လိုက်ရတယ် ။ အဲဒီရွက်ဖျင်တဲတွေဟာ အတော်လေး ကောင်းမွန်တယ် ။ အပေါ်မှာ သစ်ရွက်ခြောက်တွေနဲ့ ဖုံးလွှမ်းနေပေမဲ့ အတွင်းထဲမှာတော့ အတော်လေး သန့်ရှင်းခြောက်သွေ့နေတယ် ။ ရွက်ဖျင်တဲထဲမှာ အသုံးဝင်တဲ့ နေ့စဉ်အသုံးအဆောင်ပစ္စည်းတွေ အများအပြားရှိနေပြီး ကျွန်တော်တို့ ကြုံရာကျပန်း လှန်လှောရှာဖွေကြည့်တဲ့အခါ ပြန့်ကျဲနေတဲ့ ကိရိယာ တန်ဆာပလာတွေ အများအပြားတွေ့ရပေမဲ့ အလောင်းတော့ မတွေ့ရဘူး ။ ဟိုအဘိုးကြီး လိမ်နေတာ မဟုတ်လောက်ဘူး ။
ကျွန်တော်တို့ ဂျင်နရေတာတစ်လုံးနဲ့ ဓာတ်ဆီဂါလံ တော်တော်များများကိုတောင် ရှာတွေ့ခဲ့သေးတယ် ။ မော်တာကို တာပေါ်လင်စနဲ့ ထုတ်ပိုးထားပေမဲ့ အစိတ်အပိုင်းအများစုက သုံးမရနိုင်လောက်အောင် ပျက်စီးနေခဲ့ပြီ ။ ဖန့်ခွေက စက်နိုးအောင် စမ်းကြည့်ပေမဲ့ မရခဲ့ဘူး ။ ဒါပေမဲ့ ဓာတ်ဆီတွေကတော့ အသုံးဝင်သေးတယ် ။ ကျွန်တော် လှန်လှောကြည့်တော့ ပစ္စည်းတွေအားလုံးပေါ်က တံဆိပ်တွေ အားလုံးခွာထားတာကိုတွေ့ရတယ် ။ ရွက်ဖျင်တဲတွေနဲ့ သူတို့ရဲ့ ကျောပိုးအိတ်တွေမှာတောင် အမှတ်တံဆိပ်တွေ မရှိကြဘူး ။ ကျွန်တော် စိတ်ထဲက ထူးဆန်းတယ်လို့ ထင်မိတယ် ။ ဒီလူတွေက သူတို့ဘယ်ကလာတယ်ဆိုတာကို တခြားသူတွေကို သိစေချင်ပုံမရဘူး ။
ကျွန်တော်တို့ စခန်းနေရာမှာ မီးမွှေးပြီး ရိုးရှင်းလွယ်ကူတဲ့ ညစာတစ်နပ်စားသောက်ခဲ့ကြတယ် ။ အဘိုးကြီးက ရုတ်တရက် မကောင်းဆိုးဝါးတွေ ထွက်လာပြီး သူ့ကို သစ်ပင်မှာ ကြိုးဆွဲချသတ်မှာ ကြောက်နေသလိုနဲ့ ဘေးဘီဝဲယာကို ပြူးပြဲကြည့်ရင်း စားနေတယ် ။ အဲဒီဖိသိပ်ထားတဲ့ အစာခြောက်ရဲ့ အနံ့အရသာက တကယ်စားမကောင်းလှဘူး ။ ကျွန်တော်မှာ ရေတွေချည်း ခဏခဏသောက်ရတော့မလိုပဲ ။
မန့်ယိုဖျင်က မြေပုံကိုကြည့်ရင်း စားနေရာက မြေပုံပေါ်က မြေခွေးမျက်နှာပုံ ဆွဲထားရာနေရာကို လက်ညှိုးထောက်လိုက်ရင်း “ ကျွန်တော်တို့ ဒီနေရာကို ရောက်နေတာဖြစ်မယ်” လို့ပြောတယ် ။
ကျွန်တော်တို့အားလုံး စုရုံးလာကြတော့ သူက ဆက်ပြောတယ် ။ “ ဒီနေရာက ယဇ်ပူဇော်တဲ့ နေရာပဲ အောက်မှာ ယဇ်ပူဇော်တဲ့ ပုလ္လင်ရှိရမယ် သေသူနဲ့အတူ မြှုပ်နှံခံရမဲ့ စတေးခံတွေက ဒီအောက်မှာ ရှိနိုင်တယ်”
တတိယဦးလေးက မြေကြီးပေါ် ဒူးတစ်ဖက်ထောက်ထိုင်ချလိုက်ပြီး မြေတစ်ဆုပ်ကို ကုတ်ယူကာ နှာခေါင်းရှေ့ယူနမ်းကြည့်လိုက်တယ် ။ ပြီးတော့ ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး နောက်ကို ခြေလှမ်းအနည်းငယ်လောက် ဆုတ်လိုက်ကာ မြေတစ်ဆုတ်ကို ယူနမ်းကြည့်လိုက်ပြန်ပြီး ပြောတယ် ။ “ မြှုပ်ထားတာ သိပ်နက်လွန်းတယ် ဂေါ်ပြားနဲ့ နည်းနည်းတူးကြည့်ရမှာပဲ”
ကျွန်တော်တို့ဟာ စတီးပိုက်တွေကို ဆက်ပြီး ဂေါ်ပြာခေါင်းကိုပါ တပါတည်း တပ်ကြရတယ် ။ တတိယဦးလေးက ခြေထောက်နဲ့ မြေကြီးပေါ်ကို ဖိနင်းပြီး ဂေါ်ပြားခေါင်းချဖို့ နေရာ အမှတ်အသားလုပ်ပေးတယ် ။ သာ့ခွေက အရင်ဆုံး ဂေါ်ပြာခေါင်းကို နေသားတကျဖြစ်အောင် နေရာချပြီးနောက် လက်ကိုင်တိုတူနဲ့ မြေကြီးထဲကို ရိုက်ထည့်ပြီး စတူးတော့တယ် ။ တတိယဦးလေးက အောက်ထဲက အခြေအနေကို
ခံစားကြည့်နိုင်ဖို့ စတီးပိုက်ကို လက်နဲ့ ထိကိုင်ထားတယ် ။ စတီးပိုက် ဆယ်သုံးချောင်းမြောက်မှာ တတိယဦးလေးကပြောလာတယ် ။ “ ရှိပြီ”
ကျွန်တော်တို့ ဂေါ်ပြားကို အပိုင်း တစ်ပိုင်းချင်းစီ ပြန်ဆွဲထုတ်ကြတယ် ။ နောက်ဆုံးအပိုင်းနဲ့အတူ မြေတစ်ဆုတ်ပါလာပြီး သာ့ခွေက ဂေါ်ပြားခေါင်းကို ဖြုတ်ယူကာ ကျွန်တော်တို့ကို ပြနိုင်ဖို့ ဘေးက မီးရောင်ရှိရာဆီ လျှောက်သွားတယ် ။ ကျွန်တော်နဲ့ တတိယဦးလေးတို့ နှစ်ယောက်သား ကြည့်လိုက်တာနဲ့ မျက်နှာတွေ ဖြူဖျော့သွားကြပြီး မန့်ယိုဖျင်ဆီကတောင်မှ အာခနဲ အသံထွက်လာတယ် ။ အဲဒီမြေကြီးဟာ သွေးထဲ နှစ်စိမ်ထားခဲ့သလိုမျိုး သွေးလို အရည်တွေ တတောက်တောက် စီးကျနေခဲ့တာ ။
တတိယဦးလေးက နှာခေါင်းရှေ့ကို ယူပြီး တစ်ချက်နမ်းကြည့်တယ် ။ နောက်တော့ မျက်မှောင်တွေကျုတ်သွားခဲ့တယ် ။ ကျွန်တော်နဲ့ တတိယဦးလေးတို့ နှစ်ယောက်လုံး သွေးအလောင်းကောင်နဲ့ ပတ်သတ်တဲ့ ရေးသားဖော်ပြချက်တွေကို ဖတ်ဖူးခဲ့ပေမဲ့ အသေးစိတ်က ဒီလို အခြေအနေတစ်ခုရှိတယ် ဆိုတာလောက်ပဲ ။ ကျွန်တော့်အဘိုးရဲ့ မှတ်စုတွေထဲကနေ တိတိကျကျ ကျိုးကြောင်းဆက်စပ်ပြီး မှန်းဆကြည့်လို့ ဘယ်လိုမှ မရနိုင်ဘူး ။ ဒါပေမဲ့ ရွှံ့မြေထဲမှာ သွေးတွေပါလာကြောင့် အဲဒီအောက်က ဂူသင်္ချိုင်းက သေချာပေါက် သာမညောင်ည အသေးအဖွဲတော့ မဟုတ်လောက်တော့ဘူး ။
သူဘယ်လိုများ ဆုံးဖြတ်မလဲလို့ တွေးမိရင်း ကျွန်တော် တတိယဦးလေးကို ကြည့်လိုက်မိတယ် ။ သူက စဉ်းစားနေရင်းမှ စီးကရက်တစ်လိပ်ကို မီးညှိလိုက်ပြီး ပြောလာတယ် ။
“ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အရင်တူးဖွင့်လိုက်ပြီးမှ ဆက်ပြောကြတာပေါ့”
ဖန်းကျစ်နဲ့ သာ့ခွေတို့ဟာ တူးတာ မရပ်ကြဘူး ။ သာ့ခွေက ဂေါ်ပြားတချို့ အောက်ထပ်ချလိုက်ပြီး ဂေါ်ပြားခေါင်းတွေကို တတိယဦးလေးဆီယူလာပြတယ် ။ တတိယဦးလေးက ဂေါ်ပြားခေါင်းတိုင်းကို နမ်းကြည့်ပြီး မြေကြီးပေါ်က တူးဖောက်ထားတဲ့ အပေါက်တွေကို သံလက်နဲ့ မျဉ်းကြောင်းတွေ လိုက်ဆက်ရေးဆွဲလိုက်တယ် ။ ခဏတာ ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုအပြီးမှာ မြေအောက်က ရှေးဟောင်းဂူသင်္ချိုင်းရဲ့ ယေဘုယျပုံကြမ်းကို မြေကြီးပေါ်မှာ ပုံထုတ်ရေးဆွဲနိုင်သွားတယ် ။
သင်္ချိုင်းဂူ ရှာဖွေခြင်းက သင်္ချိုင်းဖောက်သမားတွေရဲ့ အခြေခံ ကျွမ်းကျင်မှု တစ်ခုပဲ ။ တနည်းပြောရရင် အပေါ်မှာ ဘယ်လိုပုံစံပေါ်နေလဲ အောက်က သင်္ချိုင်းဂူဟာလည်း သေချာပေါက် အဲဒီပုံပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ် ။ သင်္ချိုင်းဖောက်သမားတွေက အမှားလုပ်တာ သိပ်နည်းတယ် ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ဒီပုံကြမ်းကို ကြည့်တာ သိပ်မဟုတ်သလို ခံစားနေရတယ် ။ ထီးပြိုင်နန်းပြိုင်ခေတ်က ဂူသင်္ချိုင်း အများစုက မြေအောက်နန်းဆောင်မပါတတ်ပေမဲ့ ဒီအောက်မှာ သိသိသာသာကို ရှိနေပြီး အုတ်အမိုးပါရှိနေသေးတာက တော်တော်လေးကို ထူးခြားတာပဲ ။
တတိယဦးလေးက သူ့လက်ချောင်းတွေနဲ့ တိုင်းတာပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ အခေါင်းရှိရာ တည်နေရာကို အနီးစပ်ဆုံး တွက်ချက်နိုင်လိုက်တယ် ။ သူကပြောတယ် ။
“ အောက်မှာ အုတ်ခေါင်မိုးပဲ ၊ ငါ့ဂေါ်ပြားနဲ့ ဆက်ဖောက်လို့မရနိုင်တော့ဘူး အတွေ့အကြုံပေါ် အခြေခံပြီး ယေဘုယျ တည်နေရာကိုပဲ မှတ်သားနိုင်မယ် ၊ ဒီမြေအောက်နန်းဆောင်က သိပ်ထူးဆန်းလွန်းတယ် ၊ ဘယ်နေရာက အုတ်ကပါးမလဲ ငါမသိဘူး ၊ စုန့်မင်းဆက်က ဂူသင်္ချိုင်းတွေရဲ့ အတွေ့အကြုံအရ အရင်ဆုံး နောက်ဘက်နံရံကနေ ဖောက်ဝင်ကြည့်ရုံပဲ တတ်နိုင်တယ် ၊ မရတော့မှ ထပ်လုပ်ကြတာပေါ့ အဲဒါကြောင့် မြန်မြန်လုပ်ဖို့လိုတယ်”
ကျွန်တော့် တတိယဦးလေးနဲ့ သူတို့အဖွဲ့က သင်္ချိုင်းဂူဖောက်လာတာ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုစာလောက် အတွေ့အကြုံရှိပြီး အလုပ်လုပ်တာ မြန်ဆန်တယ် ။ လေပွေလို ဂေါ်ပြားသုံးချောင်းဟာ အထက်အောက် အပြန်ပြန်အလှန်လှန် တူးလိုက်ကော်လိုက်နဲ့ တစ်ခဏအတွင်းမှာ ခုနှစ်မီ ၊ ရှစ်မီ (၂၆ပေနီးပါး) လောက်ရောက်သွားခဲ့တယ် ။ ဝေးလံခေါင်သီ လူဆက်ဝေးတဲ့ နေရာမှာ ဖြစ်တာကြောင့် မြေကြီးနဲ့ ပတ်သတ်လို့ ဘာမှ အာရုံစိုက်နေစရာမလိုဘူး ။ ကျွန်တော်တို့ဟာ ရွှံ့မြေတွေကို အပေါ်ဘက်မှာပဲ ပစ်ထုတ်ထားလိုက်တယ် ။ မကြာခင်မှာပဲ သာ့ခွေက အောက်ကနေ လှမ်းအော်လာတယ် ။ “ ပြီးပြီ”
သာ့ခွေက ကျွန်တော်တို့ အဝင်လှိုဏ်ခေါင်းရဲ့ အောက်ဘက်မှာ အကျယ်ကြီး တူးထားပြီး အုတ်နံရံတစ်ခု ပေါ်လာအောင် ရှင်းလင်းထားပြီးပြီ ။ ကျွန်တော်တို့ဟာ သတ္တုတွင်းသုံး မီးအိမ်ကို ထွန်းပြီး အောက်ထဲ ဆင်းခဲ့ကြတယ် ။ မန့်ယိုဖျင်က သာ့ခွေတစ်ယောက် အုတ်နံရံကို လက်နဲ့ခေါက်နေတာ မြင်တဲ့အခါ အမြန်လှမ်းတားလိုက်တယ် ။
“ ဘာကိုမှ မထိနဲ့”
မန့်ယိုဖျင်ရဲ့ အကြည့်တွေက အင်မတန် စူးရှနေတာကြောင့် သာ့ခွေဟာ အလန့်တကြား ထခုန်မိသွားတယ် ။
မန့်ယိုဖျင်က သူ့ရဲ့ သာမန်ထက်ပိုရှည်လျားတဲ့ လက်ချောင်းနှစ်ချောင်းကို အုတ်နံရံပေါ်တင်လိုက်ကာ အုတ်ချပ်တွေကြားက အဆက်နေရာတစ်လျှောက်ကို စမ်းကြည့်သွားတယ် ။ အချိန်အတော်ကြာ စမ်းကြည့်ပြီးတဲ့နောက် ရပ်လိုက်ပြီး ပြောတယ် ။
“ ဒီထဲမှာ အခိုးမခံရအောင် ကာကွယ်ထားတဲ့ နှစ်ထပ်အလွှာရှိတယ် ၊ ရွှေ့တဲ့အခါကျရင် အုတ်တွေကို အပြင်ဘက်ကိုပဲ ထုတ်ယူလို့ရမယ် အတွင်းဘက်ကို ဖြိုချလို့မရဘူး ထုရိုက်ခွဲလို့လည်း မရဘူး”
ဖန်းကျစ်က နံရံကို စမ်းကြည့်လိုက်ပြီးပြောတယ် ။
“ အုတ်တချပ်မှ မကွဲဘဲ ဘယ်လိုလုပ် လုပ်လို့ရမှာလဲ? ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီအုတ်တွေကို အပြင်ဆွဲထုတ်လို့ရမှာတုံး?”
မန့်ယိုဖျင်က သူ့အလုပ်နဲ့သူ ရှုပ်နေပြီး သူက အုတ်တစ်ချပ်ကို စမ်းမိလိုက်တဲ့အခါ ရုတ်ခြည်းဆိုသလို နံရံထဲကနေ အုတ်ချပ်ကို အားပြင်းပြင်းနဲ့ ဆတ်ခနဲ ဆွဲထုတ်လိုက်တယ် ။ ဒီမြေအုတ်တွေက တော်တော် ခိုင်ခံ့တယ် ။ လက်ချောင်းနှစ်ချောင်းအားနဲ့ နံရံထဲကနေ အုတ်တချပ်ကို ဆွဲထုတ်ဖို့ဆိုတာ ဘယ်လိုကြီးမားတဲ့ စွမ်းရည်မျိုးလည်း မသိဘူး ။ ဒီလက်ချောင်းနှစ်ချောင်းက တကယ်ကို ပေါ့သေးသေး မဟုတ်လောက်ဘူး ။
သူက အုတ်ချပ်ကို ဂရုတစိုက်နဲ့ မြေကြီးပေါ် ချထားလိုက်ပြီး အုတ်ရဲ့နောက်ဘက်မှာ အနီရင့်ရောင် ဖယောင်းအလွှာ တစ်ထပ်ရှိနေတာကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း ပြောတယ် ။
“ဒီနံရံထဲမှာ ဟင်္သပြဒါးကျိုတုန်းက သုံးတဲ့ အယ်လ်မ် အက်စစ်တွေ အပြည့်ပဲ တစ်ချက်ရိုက်ဖွင့်လိုက်တာနဲ့ အဲဒီ အော်ဂဲနစ်အက်စစ်ပြင်းတွေက ကျွန်တော်တို့ ကိုယ်ပေါ်ကို ချက်ချင်း လောင်းကျပြီး တခဏအတွင်း အရေပြားပါမကျန်အောင် ဆိုးဆိုးရွားရွား လောင်စားသွားလိမ့်မယ်”
ကျွန်တော် တံထွေးမြိုချလိုက်မိပြီး ရုတ်တရက်ဆိုသလို ကျွန်တော်အဘိုး မြင်ခဲ့ရတဲ့ အရေပြားမရှိတဲ့ သတ္တဝါတစ်ကောင်ကို အမှတ်ရမိလိုက်ကာ စိတ်ထဲ အတော် ထိတ်လန့်သွားခဲ့တယ် ။ မဟုတ်မှလွဲရော အဲဒါ သွေးအလောင်းကောင် မဟုတ်ဘဲ အယ်လ်မ်အက်စစ်လောင်းခံရတဲ့ ဘိုးဘိုးကြီးများလား ? ဒါဖြင့် အဘိုး သေနတ်နဲ့ ပစ်လိုက်တာ ဘိုးဘိုးကြီးကိုများလား ?”
မန့်ယိုဖျင်က ဖန့်ခွေကို ငါးမီ (၁၅ပေကျော်) လောက်နက်တဲ့ ကျင်းတစ်ခု တူးခိုင်းတယ် ။ အဲဒီနောက် သူ့ကျောပိုးအိတ်ထဲကနေ ဆေးထိုးအပ်နဲ့ ပလက်စတစ်ပိုက်ပျော့ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ပလက်စတစ်ပိုက်ပျော့နဲ့ ဆေးထိုးအပ်ကို ဆက်လိုက်ကာ ပိုက်ရဲ့ တဖက်စွန်းကို မြေကျင်းနက်ထဲ ထည့်ထားလိုက်တယ် ။ ဖန်းကျစ်က မီးကျည်ချောင်းကို မီးတောက်စေလိုက်ပြီး အပ်ဖျားကို နီရဲလာသည်အထိ အပူပေးလိုက်တယ် ။ မန့်ယိုဖျင်က အပ်ဖျားကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖယောင်းနံရံထဲကို ထိုးသွင်းလိုက်တဲ့အခါ ချက်ချင်းဆိုသလို အနီရင့်ရောင် အယ်လ်မ်အက်စစ်တွေဟာ ပိုက်ပျော့ထဲမှတဆင့် မြေကျင်းထဲကို စီးဝင်သွားတော့တယ် ။
မကြာခင်မှာပဲ အနီရင့်ရောင် ဖယောင်းနံရံဟာ အဖြူရောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲလာတယ် ။ ကြည့်ရတာ အထဲကဟာတွေ အားလုံး စီးထွက်သွားပြီထင်တယ် ။ မန့်ယိုဖျင်က ခေါင်းအသာညိတ်ပြီး ပြောတယ် ။
“ရပြီ”
ကျွန်တော်တို့ဟာ ချက်ချင်း အုတ်တွေကို ဖယ်ရှားကြတော့တယ် ။ မကြာခင်မှာပဲ အုတ်နံရံမှာ လူတစ်ယောက်ဝင်နိုင်လောက်တဲ့ အပေါက်တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့တယ် ။ တတိယဦးလေးက အပေါက်ကနေ မီးကျည်ချောင်းတစ်ခုကို ပစ်ထည့်လိုက်ပြီး အလင်းရောင်နဲ့ အတွင်းထဲက အနေအထားကို စူးစမ်းစစ်ဆေးလိုက်တယ် ။
ကျွန်တော်တို့ဟာ သင်္ချိုင်းဂူရဲ့ မြောက်ဘက်ကနေ ဖောက်ဝင်လာခဲ့ကြတာဖြစ်ပြီး အောက်က ကြမ်းခင်းတစ်ခုလုံးက အပေါ်မှာ ရှေးဟောင်းစာတွေ ထွင်းထားတဲ့ အခင်းကျောက်ပြားတွေ ခင်းထားတာကို တွေ့ရတယ် ။ အဲဒီအခင်းကျောက်ပြားတွေဟာ ပါ့ကွ (ရှစ်မြှောင့်ပုံ အင်းကွက်) အစီအစဉ် ဆန်ဆန် အပြင်ဘက်ရောက်လေ ကြီးလေဖြစ်ပြီး အတွင်းအလယ်ပိုင်းက ပိုသေးတဲ့ ပုံစံနဲ့ စီခင်းထားတယ် ။ သင်္ချိုင်းဂူရဲ့ လေးဘက်လေးတန်မှာ ထာဝရအလင်း ဆီမီးတိုင် ရှစ်ခုရှိပြီး အခုတော့ မီးငြှိမ်းနေခဲ့ပြီ ။ သင်္ချိုင်းဂူရဲ့ အလယ်တည့်တည့်မှာ ခြေထောက်လေးချောင်းပါတဲ့ ကြေးနီအိုးကြီးတစ်လုံးချထားတယ် ။ ကြေးနီအိုးကြီးရဲ့ အပေါ်ဘက် သင်္ချိုင်းဂူရဲ့ မျက်နှာကျက်ပေါ်မှာ နေ ၊ လ နဲ့ ကြယ်နက္ခတ်တွေ ထွင်းထုထားတယ် ။ ပြီးတော့ သင်္ချိုင်းအခန်းရဲ့ တောင်ဘက် ၊ လက်ရှိကျွန်တော်တို့ ရှိနေတဲ့ နေရာနဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက် တည့်တည့်မှာ ကျောက်သား ခေါင်းတလားတစ်ခု ချထားတယ် ။ အဲဒီကျောက်သားခေါင်းတလားရဲ့ နောက်ဘက်မှာ စင်္ကြံလမ်းတစ်ခုရှိတယ် ။ အဲဒီလမ်းက အောက်ဘက်ကို ဆင်းသွားတဲ့ လမ်းကြောင်းလို့ ယူဆရပြီး ဘယ်လိုနေရာကို ရောက်မယ်မှန်းတော့ မသိနိုင်ဘူး ။
[ခြေလေးချောင်း ကြေးနီအိုး]
တတိယဦးလေးက အထဲကို ခေါင်းဝင်ကာ အနံ့ခံကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လက်ပြတယ် ။ ကျွန်တော်တို့တတွေ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် လျှိုးဝင်ခဲ့ကြတယ် ။
တတိယဦးလေးက ကြမ်းပြင်ပေါ်က စာလုံးတွေကို ကြည့်ပြီး မန့်ယိုဖျင်ကို ပြောလိုက်တယ် ။
“ အစ်ကိုလေး ဒီစာလုံးတွေကိုကြည့်ကြည့်ပြီး ဒီဂူသင်္ချိုင်းမှာ မြှုပ်နှံထားတာ ဘယ်သူလဲ ပြောနိုင်လား ?”
မန့်ယိုဖျင်က ခေါင်းယမ်းပြီး ဘာမှမပြောဘူး ။
ကျွန်တော်တို့ မီးကျည်ချောင်း တော်တော်များများ ထွန်းလိုက်ပြီး ထာဝရအလင်း ဆီမီးတိုင်တွေဆီ ပစ်ထည့်လိုက်တဲ့အခါ ဂူသင်္ချိုင်းတစ်ခုလုံးဟာ လင်းကျင်းသွားတယ် ။ ဘာရယ်တော့မဟုတ်ပေမဲ့ ကျွန်တော့် အဘိုးရဲ့ မှတ်စုထဲက နောက်ဆုံးတွေ့လိုက်ရတဲ့ သတ္တဝါကြီးကို ကျွန်တော် သွားသတိရလိုက်မိပြီး အဘိုး ခဏခဏ ထည့်သွင်းဖော်ပြခဲ့တဲ့ ချောက်ချားဖွယ်ရာ ဂရူးဂရူးမြည်သံတစ်ခုကိုလည်း နားထဲကြားယောင်လာကာ စိတ်ထဲ ကြက်သီးမွှေးညှင်းထသွားမိတယ် ။ အဲဒီအချိန် ဖန်းကျစ်က ရုတ်တရက် အထဲမှာ ဘာရှိလည်း ကြည့်ကြည့်ချင်တဲ့ပုံနဲ့ ဟိုခြေလေးချောင်းကြေးနီအိုးကြီးပေါ် တွယ်တက်သွားခဲ့တယ် ။ ချက်ချင်းပဲ သူက ပျော်ရွှင်မြူးတူးတဲ့ လေသံနဲ့ “ တတိယသခင် ဒီထဲမှာ ရတနာရှိတယ်” လို့ပြောတယ် ။
ကျွန်တော်တို့အားလုံးလည်း လိုက်တက်သွားကြတယ် ။ ကြေးနီအိုးကြီးထဲမှာ ခေါင်းမရှိတဲ့ ဆေးစိမ်ရုပ်အလောင်းတစ်ခုကို တွေ့ရပြီး အဝတ်အစားတွေက ဆွေးမြေ့စုတ်ပြတ်နေခဲ့ပြီ ။ အဲဒီ ဆေးစိမ်ရုပ်အလောင်း ရဲ့ကိုယ်ပေါ်မှာ ကျောက်စိမ်းတန်ဆာတချို့ ရှိနေသေးတယ် ။ ဖန်းကျစ်လည်း အားနာမနေတော့ဘဲ အဆင်တန်ဆာတွေကို တန်းဖြုတ်ယူပြီး သူ့လက်မှာ ပတ်ထားလိုက်တော့တယ် ။
“ဒါက လူကို ယဇ်ပူဇော်ပြီးတဲ့နောက် ကြွင်းကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာ ဖြစ်ရမယ် သူတို့က လူရဲ့ ခေါင်းဖြတ်ပြီး ခေါင်းကို ကောင်းကင်ကို ပူဇော် ၊ ပြီးတော့ ကျန်တဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာကိုတော့ ဒီက ကွယ်လွန်သွားသူကို ပူဇော်တာ ၊ ဒါတွေက စစ်သုံ့ပန်းတွေပဲဖြစ်ရမယ် ကျွန်တွေရဲ့ လက်မှာ ဘာရတနာမှာ ဆင်ပေးလေ့မရှိဘူး”
ဖန်းကျစ်က အထဲမှာ ဘာတွေရှိဦးမလဲ ကြည့်ချင်တာကြောင့် ချက်ချင်း ကြေးနီအိုးထဲကို ခုန်ဆင်းသွားတယ် ။ မန့်ယိုဖျင်က သူ့ကို တားမြစ်ချင်ပေမဲ့ မမှီလိုက်ဘူး ။ သူက ကျောက်ခေါင်းတလားဆီ လှည့်ကြည့်လိုက်တယ် ။ ကံကောင်းတာက ဘာတုံ့ပြန်မှုမှ မရှိခဲ့ဘူး ။ တတိယဦးလေးက အော်ဟစ်ဆူဆဲတော့တယ် ။
“ မင်းဆိုတဲ့ ကောင်စုတ်လေးကတော့ ဒီအိုးက လူများ ယဇ်ပူဇော်တဲ့ ပစ္စည်းတွေထည့်ဖို့ ချထားတာ မင်းပါ ယဇ်ကောင်ဖြစ်ချင်လို့လား”
ဖန်းကျစ်က တဟဲဟဲနဲ့ ရယ်လိုက်ပြီး “ တတိယသခင်ကလည်း ကျွန်တော်က သာ့ခွေမှ မဟုတ်တာ ကျွန်တော့်ကိုခြောက်လှန့်မနေပါနဲ့” လို့ပြောလိုက်ပြီး အထဲက ကျောက်စိမ်းပုလင်းတစ်လုံးကို ဆွဲထုတ်ယူလိုက်ကာ “ကြည့်ပါဦး ပစ္စည်းကောင်းတွေ တကယ် မနည်းဘူး ကျွန်တော်တို့ ဒီအိုးကြီးကို လှန်ချပြီး ဘာတွေရှိသေးလဲ ကြည့်ရအောင်?”
“လျှောက်လုပ်မနေနဲ့ အမြန်ထွက်လာခဲ့စမ်း!” လို့ တတိယဦးလေးက ပြောလိုက်တယ် ။ သူက မန့်ယိုဖျင်ရဲ့ မျက်နှာက ဖြူရော်ကာ ဟိုကျောက်ခေါင်းတလားကို မမှိတ်မသုန်စိုက်ကြည့်နေတာကို မြင်ပြီး တစ်ခုခုဖြစ်တော့မယ်ဆိုတာ သိလိုက်တယ် ။
အဲဒီအချိန် “ဂရူး ဂရူး” မြည်သံကို ကျွန်တော်ကြားလိုက်ရတယ် ။ ကျွန်တော် လှည့်ပြီး နားထောင်လိုက်တော့ ကျောရိုးထဲ စိမ့်ခနဲ ဖြစ်သွားခဲ့တယ် ။ အဲဒီအသံက ဟိုကျောက်ခေါင်းတလားထဲက ထွက်လာခဲ့တာမဟုတ်ဘဲ မန့်ယိုဖျင်ဆီက ထွက်လာတာ ဖြစ်နေခဲ့တယ် ။
TBC
