အပိုင်း (၁၁) - ခုနှစ်စင်ကြယ် ခေါင်းတလား

 အပိုင်း ၁၁ - ခုနှစ်စင်ကြယ် ခေါင်းတလား 

ကျွန်တော် အဲဒီအရိပ်ကို သေချာကြည့်ကြည့်တော့ အဲဒီအရိပ်က ခေါင်းငုံ့ထားတဲ့ ပုံစံပဲ ။ အဲဒီနောက် ခေါင်းကို တဖြည်းဖြည်း မော့လာတော့ ခေါင်းက ဧရာမကြီးဖြစ်လာတယ် ။ သူ့ရဲ့ ပုခုံးတွေထက်တောင် ပိုကြီးနေသေးတယ် ။ အဲဒီလို အံ့ဩထိတ်လန့်စရာမျိုးက ဖော်ပြစရာ စကားလုံးတောင် မရှိဘူး ။ ကျွန်တော် ခေါင်းနပန်းကြီးသွားပြီး ထိန်းချုပ်မထားနိုင်တော့ဘဲ အကျယ်ကြီး အော်မိတော့တယ် ။ 

“ သရဲ!”

အားလုံး ကျွန်တော့်ကို လှည့်ကြည့်လာကြတယ် ။ ကျွန်တော် အော်နေတာကို မရပ်နိုင်သေးဘဲ အရိပ်ကို လက်ညှိုးထိုးရင်း နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်တယ် ။ တချိန်တည်းမှာပဲ အရိပ်ရဲ့ ပိုင်ရှင်ကို ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရတယ် ။ အဲဒါ ဧရာမခေါင်းကြီးနဲ့ သတ္တဝါတစ်ကောင်ပဲ ! လက်ထဲမှာလည်း ထူးဆန်းတဲ့ လက်နက်တစ်မျိုး ကိုင်ထားသေးတယ် ။ မသည်းမကွဲ မှောင်မည်းမည်းထဲမှာ အဲဒီပုံပျက်ပန်းပျက် ခေါင်းကြီးက ခင်ဗျား စဉ်းစားတွေးတောကြည့်နိုင်လောက်တဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ သတ္တဝါတွေ အားလုံးရဲ့ ပုံစံထက် ပိုပြီး တော်တော်လေးကို ကြောက်မက်ဖွယ်ရာကောင်းတယ် ။ မန့်ယိုဖျင်က သူ့ရဲ့ သတ္တုတွင်းသုံး မီးအိမ်ကို ကိုင်ပြီး အလင်းပြလိုက်တဲ့အခါ ကျွန်တော်တို့အားလုံး အဲဒီထူးဆန်းသတ္တဝါရဲ့ အသွင်အစစ်ကို သေသေချာချာ မြင်လိုက်ကြရတယ် ။ သူက…… သူက တော်တော်တူ…. လူတစ်ယောက်က မြေအိုးကြီးတစ်လုံးကို ခေါင်းမှာစွပ်ထားတာနဲ့ တော်တော်တူ……. ငါ -ိုး ! မင့်ဘိုးအေတဲ့မှ ။

ကျွန်တော့်ရဲ့ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့မှုက ချက်ချင်း ကြီးမားတဲ့ ဒေါသဖြစ်မှုကြီးအဖြစ်ကို ပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ် ။ လတ်စသတ်တော့ အဲ့သဟာက ခေါင်းပေါ်မှာ မြေအိုးကြီးတစ်လုံး စွပ်ပြီး လက်ထဲမှာ ဓာတ်မီးတစ်လက်ကို ကိုင်ထားတဲ့ လူတစ်ယောက်ပဲ ။ ပြီးတော့ နံရံဆေးရေးပန်းချီတွေထဲက အီဂျစ်လူရုပ်တွေစတိုင်မျိုး ပိုစ့်ပေးနေသေးတယ် ။ မြေအိုးပေါ်မှာ အပေါက်နှစ်ပေါက်ရှိပြီး သူခိုးမျက်လုံးတွေက အဲဒီအပေါက်ကနေ အပြင်ကို စိုက်ကြည့်နေပုံက အတော်လေး မုန်းတီးရွံရှာစရာကောင်းတယ် ။ 

လက်ရှိ မြင်ကွင်း အခြေအနေက အတော်လေး ကသိကအောက်ဖြစ်စရာပဲ ။ ဒီလူက ရန်သူလား မိတ်ဆွေလား ကျွန်တော်တို့လည်း မသည်းကွဲဘူး ။ တစ်ချိန်တည်းမှာ ဒီကောင်ကြောင့် အထိတ်တလန့်ဖြစ်သွားကြရပြီး လူတွေက အာရုံ ပြန်မကပ်လာနိုင်သေးဘူး ။ နောက်ဆုံးမှာ ဖန်းကျစ်က ထဆဲတော့တယ် ။ 

“မင့်မေမှပဲ ! တခါတည်း ပစ်သတ်လိုက်ရ” 

ပြောပြီးတာနဲ့ သေနတ်ကို တန်းဆွဲထုတ်တော့တယ် ။ အဲဒီကောင်ကလည်း ကျွန်တော်တို့ကို ဒေါသူပုန်ထအောင် လုပ်မိမှန်း သိတာနဲ့ “အမေရေ!” လို့အော်ပြီး အမြန်ရှောင်တိမ်းကာ ကျွန်တော်တို့ လာခဲ့တုန်းက ဖြတ်လာခဲ့တဲ့ လမ်းကြောင်းထဲ ပြန်လှည့်ဝင်ပြေးသွားတော့တယ် ။ ဖန်းကျစ်က ရှင်းရှင်းပဲ ။ ညှာတာမနေဘူး ။ သေနတ်ကို မြှောက် ၊ မောင်းတင်ပြီး တစ်ချက်ပစ်ထည့်လိုက်တာကြောင့် အဲဒီလူရဲ့ ခေါင်းပေါ်က မြေအိုးကြီးကွဲသွားပြီး သူ့လည်ပင်းမှာ အိုးနှုတ်ခမ်းဝက ကျော့ကွင်းစွပ်သလို အကွင်းလိုက် စွပ်ကျန်ရစ်ခဲ့တယ် ။ အဲဒီလူက ပြေးသွားရင်း အော်ဆဲသွားသေးတယ် ။

“မင့်မေမှပဲ သေတွင်းရှာနေတာ ! မင့်အဘိုး ငါပြန်လာပြီး မင်းကို ဘယ်လို ဒါဏ်ခတ်မလဲ ကြည့်ထားလိုက်”

ပြောပြီးတာနဲ့ ခြေထောက်မှာ ဆီသုတ်ထားသည့်နှယ် ချက်ချင်းကို မတွေ့ရတော့ဘူး ။

မန့်ယိုဖျင်က မြင်တာနဲ့ မကောင်းတော့ဘူးလို့ ရေရွတ်လိုက်ပြီး “သူ့ကို ကျွန်တော်တို့ ဖောက်ဝင်လာခဲ့တဲ့ ဥမင်ဘက် သွားခွင့်ပြုလို့ မဖြစ်ဘူး သူဟိုကျောက်ခေါင်းတလားကို သွားထိရင် သွားပြီ” လို့ ပြောပြီး သူ့အိတ်ထဲက ရှေးဟောင်း သံနက်ဓားကိုဆွဲထုတ်ကာ သတ္တုတွင်းသုံးမီးအိမ်တောင် မယူဘဲ ခြေလှမ်း အနည်းငယ်နဲ့တင် အမှောင်ထုထဲ ပြေးလိုက်ဝင်သွားတယ် ။

ဖန်းကျစ်ကလည်း ကူညီဖို့လိုက်သွားချင်ပေမဲ့ တတိယဦးလေးက လှမ်းဆွဲထားရင်း ပြောတယ် ။ 

“မင်းလိုက်သွားတော့ ချီးကို ကူညီပေးနိုင်မှာမလို့လား ၊ သွား ဘေးခန်းဆောင်နှစ်ခုကို မြန်မြန် သွားကြည့်စမ်း ၊ သူ အဲ့ဘက်က ထွက်လာတာ ” 

ကျွန်တော် ညာဘက်က ဘေးအခန်းငယ်လေးထဲ အမြန်ပြေးဝင်သွားလိုက်တော့ ညာဘက်ခြမ်းက နံရံပေါ်မှာ တူးဖောက်ထားတဲ့ သင်္ချိုင်းဖောက်သမားဥမင်တစ်ခုကို မြင်လိုက်ရတယ် ။ ခန်းဆောင်လေးရဲ့ ထောင့်မှာ ဖယောင်းတိုင် တစ်တိုင် ထွန်းလင်းနေပြီး စိမ်းဖျော့ဖျော့အလင်းရောင်ကို ထုတ်လွှတ်နေတယ် ။ ကျွန်တော် ‘အာ’ လို့ ရေရွတ်လိုက်မိတယ် ။ လတ်စသတ်တော့ အဲဒီကောင်က သင်္ချိုင်းဖောက်သမားပဲ ။  မြေကြီးပေါ်မှာ အိတ်တလုံးရှိနေပြီး ကြည့်ရတာ အဲဒါကလည်း သူပစ်ချခဲ့တာဖြစ်ရမယ် ။ ဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ အထဲမှာ ပစ္စည်းကိရိယာ တချို့ ၊ ဘက်ထရီတချို့ နဲ့ ပြီးတော့ ဒီရှေးဟောင်း ဂူသင်္ချိုင်းရဲ့ ပုံကြမ်းစာရွက်တစ်ရွက်လည်း ရှိတယ် ။ အတော်လေး အကြမ်းပတမ်း ခြစ်ထားတာ ဆိုပေမဲ့ ပုံထဲက စတုရမ်းတုံးတချို့က ဒီခေါင်းတလား ခုနှစ်ခုကို ကိုယ်စားပြုတယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် ကြည့်ရုံနဲ့ သိနိုင်တယ် ။ ပုံကြမ်းရဲ့ ဘေးမှာ စာတွေအများကြီး ရေးထားသေးတယ် ။ အားလုံးက မတူညီတဲ့ လက်ရေးမှတ်စုတွေဖြစ်ပြီး ကြည့်ရတာ လူတချို့ ဒီနေရာမှာ ဆွေးနွေးရင်း ရေးမှတ်သွားကြပုံပဲ ။ ပုံကြမ်းရဲ့ ဘေးမှာ မေးခွန်းသင်္ကေတကြီးတစ်ခု ရေးထားပြီးနောက် စာလုံးတချို့ ရေးထားတယ် _____ ပရိယာယ် ခုနှစ်စင်ကြယ် ခေါင်းတလား ။

ကျွန်တော် အလိုလိုတောင့်တင်းသွားမိတယ် ။ ဒီပရိယာယ် ခုနှစ်စင်ကြယ် ခေါင်းတလား ဆိုတာကို တနေရာရာမှာ မြင်ဖူးခဲ့သလိုပဲ ။ စဉ်းစားကြည့်လိုက်တော့ ကျွန်တော် မှတ်မိလာတယ် ။ ကျွန်တော့်အဘိုးရဲ့မှတ်စုစာအုပ်ထဲမှာ ပြောထားခဲ့ဖူးတာပဲ ။ ဒီပရိယာယ် ခုနှစ်စင်ကြယ် ခေါင်းတလားမှာ ခေါင်းတွေ အားလုံးထဲ တစ်ခုကပဲ အစစ်ဖြစ်ပြီး ကျန်တာတွေထဲမှာ ထောင်ချောက်တွေတင်မဟုတ်ဘဲ အင်မတန် ဆန်းပြားတဲ့ နည်းပရိယာယ် ယန္တရားတွေလည်း ထောင်ထားသေးတယ် ။ အတိုချုပ်ပြောရရင် တစ်ခုမှားဖွင့်မိလို့ကတော့ ဒီပရိယာယ် ခုနှစ်စင်ကြယ် ခေါင်းတလားထဲက ထောင်ချောက် ဒါမှမဟုတ် မှော်မန္တာန် ယန္တရား အစပျိုးပြီး တော်တော်ဆိုးဆိုးဝါးဝါး ဖြစ်သွားလိမ့်မယ် ။ ဟိုနိုင်ငံခြားသားကိုပဲ ကြည့် ၊ အကြောင်းအရင်းကို နားမလည်လို့ပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်လေ ။ ခေါင်းတလားတိုင်းရဲ့ အထဲမှာ ရတနာတွေရှိတဲ့အတွက်ကြောင့် ရလာဒ်အနေနဲ့က တွေ့ပြီး ယူတာနဲ့ ဘာမှန်းမသိတဲ့အရာက သူ့ကို ခေါင်းထဲ ဆွဲသွင်းသွားခဲ့တာ ဖြစ်မယ် ။ သူ့ရဲ့ အပေါင်းအပါတွေကလည်း သူတို့အဖွဲ့ဝင်လုပ်ကြံခံလိုက်ရတာကို မြင်ပြီး ထိတ်လန့်တကြားဖြစ်ကာ ဒီဂူထဲကနေ ပြေးထွက်ပြီး အဲဒီ စင်္ကြံလမ်းမှာ နောက်ထပ် သင်္ချိုင်းဖောက်သမားဥမင်တစ်ခုတူးပြီး အလျင်စလိုထွက်ပြေးသွားကြတာလို့ ယူဆရတယ် ။ 

အခြေအနေကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာပြီးတဲ့နောက် ကိုယ့်ဟာကိုယ် အတော်လေးကျိုးကြောင်းသင့်လျော်တယ်လို့ တွေးမိပြီး မြေပုံစာရွက်ကိုယူကာ တတိယဦးလေးနဲ့ ပြောဆိုဖို့ စိတ်ကူးလိုက်တယ် ။ ကျွန်တော် အပြင်ကို ထွက်လိုက်တော့မှ အပြင်မှာ သတ္တုတွင်းသုံး မီးအိမ်လေး တစ်လုံးသာ ထောင်လျက်သား ရှိနေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ် ။ အဲဒီမီးအိမ်က အလောင်းဂူထဲမှာတုန်းက ရေဝင်သွားဖူးပြီး အခုကျ လင်းတချက် မှိန်တချက်နဲ့ အတော်လေး သုံးမကောင်းတော့ဘူး ။ ပြီးတော့ မထင်မှတ်ဘဲ ကျွန်တော့် တတိယဦးလေးနဲ့ သာ့ခွေတို့ကိုလည်း မတွေ့တော့ဘူး ! ကျွန်တော် တခြားတစ်ဘက်က ဘေးအခန်းငယ်ထဲ ထပ်သွားကြည့်ပြန်တော့လည်း သူတို့အရိပ်တောင် မတွေ့ရဘူး ။ အဲဒါနဲ့ ဟိုသတ္တုတွင်းသုံး မီးအိမ်ကို ကောက်ယူပြီး တစ်ချက် အော်ခေါ်လိုက်တယ် ။

“ တတိယဦးလေး!”

ကျိုးသင့်ကြောင်းသင့် တရားနည်းလမ်းကျအရဆိုရင် သူတို့က ကျွန်တော့်တစ်ယောက်တည်း ပစ်ထားခဲ့ပြီး ကိုယ့်ဟာကိုယ် အရင်သွားနှင့်ကြမှာ မဟုတ်လောက်ဘူးလေ ။ သူတို့ တခုခုများဖြစ်လားလို့ ကျွန်တော် အရင်ဆုံး သံသယဖြစ်မိတယ် ။ ဒါပေမဲ့ စောစောကလည်း တိုက်သံခိုက်သံမျိုး မကြားမိပါဘူး ။ ဖန်းကျစ်လို သူတို့ အစွမ်းအစမျိုးနဲ့က ဘယ်လို မကောင်းဆိုးဝါးမျိုးနဲ့ပဲ တွေ့တွေ့ အော်နိုင်စွမ်းတော့ ရှိပါသေးတယ် ။

ဒါပေမဲ့ ပဲ့တင်သံကလွဲလို့ ပြန်ဖြေသူမရှိ ။ ဒီမှောင်မည်းမည်း သင်္ချိုင်းဂူဗိမာန်ထဲမှာ အေးစက်စက် ကျောက်ခေါင်းတလား ခုနှစ်ခုနဲ့ လူစိမ်းတစ်ယောက်ရဲ့ အလောင်းတစ်ခုက ကျွန်တော့်ကို ချက်ချင်း လက်ရှိအခြေအနေဆီ ပြန်ရောက်လာစေတယ် ။ ရုတ်တရက် ကျွန်တော်က ကျွမ်းကျင်တဲ့ သင်္ချိုင်းဖောက်သမား တစ်ယောက် မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို သတိရမိလိုက်ပြီး ကျွန်တော်တစ်ယောက်တည်း ဒီဂူသင်္ချိုင်းထဲမှာ နေနေဖို့ ဆိုတာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူးလေ ။ ဘယ်လို မကောင်းဆိုးဝါးတွေမှ မရှိဘူး ဆိုရင်တောင် ကျွန်တော့်ရဲ့ စိတ်ကူး အတွေးတွေကတင် ကျွန်တော့်ကို သတ်ပစ်လို့ ရနေပြီ !

ကျွန်တော် ထပ်ပြီး အကျယ်ကြီး အော်ခေါ်လိုက်တယ် ။ တစ်ယောက်ယောက် ကျွန်တော့်ကို ပြန်ထူးလိမ့်မယ်လို့ တကယ်ကြီး မျှော်လင့်မိပေမဲ့ လုံးဝတိတ်ဆိတ်နေတုန်းပဲ ။ အဲဒီအချိန် ကျွန်တော်လက်ထဲက သတ္တုတွင်းသုံးမီးအိမ်က ရုတ်တရက် မှိတ်တုတ် မှိတ်တုတ်ဖြစ်သွားပြီး လုံးဝ ငြိမ်းသွားတော့မလိုဖြစ်လာတယ် ။ ကျွန်တော့်တကိုယ်လုံး ချွေးစေးတွေ ထွက်လာပြီး ခေါင်းထဲမှာ စတင် လျှောက်တွေးလာမိတော့တယ် ။ 

တကယ်လို့ ဒီတိုင်းသာ တလျှောက်လုံး အေးဆေးငြိမ်သက်နေမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်လည်း တဖြည်းဖြည်းချင်း စိတ်အေးတည်ငြိမ်လာနိုင်လိမ့်မယ် ။ ဒါပေမဲ့ အတော်လေး အကြောင်း မတိုက်ဆိုင်လိုက်ပုံများက အဲဒီအချိန်မှာမှ ကျောက်အခေါင်းတလားရဲ့ အဖုံးဆီက ချက်ခနဲ အသံတစ်သံ ထွက်လာတယ် ။ ခေါင်းတလား ခုနှစ်ခုထဲက ဘယ်တစ်ခုဆီက ထွက်လာတာမှန်းတော့မသိဘူး ။ ကျွန်တော် ခေါင်းက မူးနောက်နောက် ဖြစ်လာသလိုနဲ့ နှလုံးက လည်ချောင်းထဲထိ ခုန်ထွက်လာသလို ခံစားလိုက်ရပြီး နံရံနဲ့ ကျောနဲ့ကပ်သွားသည်အထိ နောက်ဆုတ်သွားမိတယ် ။ ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ရာက ဖြတ်ခနဲ အရောင်လက်သွားတာကြောင့် ကျွန်တော် ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ဘေးအခန်းငယ်ထဲက ဖယောင်းတိုင် ငြိမ်းသွားခဲ့တာပဲ ။ 

ကျွန်တော် ဝမ်းနည်းကြေကွဲစွာနဲ့ သက်ပြင်းချလိုက်မိရင်း စိတ်ထဲကလည်း ပြောလိုက်မိတယ် ။ ငါလည်း ဘာပစ္စည်းမှ ယူမထားဘူးလေ မင်းဘာလို့ ငါ့ဖယောင်းတိုင်ကို မှုတ်ပစ်လိုက်ရတာလဲ ။ ဟိုကျောက်ခေါင်းတလားတွေဘက် ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ အဖွင့်ခံထားရပြီးသား ဖြစ်တဲ့ ကျောက်ခေါင်းတလားထဲက ရှေးဟောင်းရုပ်အလောင်းဟာ မထင်မှတ်ဘဲ ထထိုင်နေခဲ့ပြီ ။ ဟိုနိုင်ငံခြားသားရဲ့ အလောင်းကလည်း သူနဲ့အတူ ပါလာခဲ့ပြီး အလောင်းနှစ်လောင်း အတူတူထထိုင်နေတာနဲ့ တူနေတယ် ။ ကံကောင်းတာက ကျွန်တော့်ကို လှည့်ကြည့်မလာတာပဲ ။ 

ကျွန်တော် ဆက်မကြည့်ရဲတော့ဘဲ မျက်လုံးတွေကို မှိတ်ပြီး တုန်ယင်နေတဲ့ ခြေထောက်တွေကို လှမ်းရင်း သတိကောင်းကောင်းနဲ့ ချိန်ဆကာ နံရံနားကို တရွေ့ရွေ့ချည်းကပ်သွားပြီးနောက် ဘေးအခန်းငယ်ထဲကို လှစ်ခနဲ ပြေးဝင်လာခဲ့တော့တယ် ။ 

ကျွန်တော့်အဘိုးရဲ့ မှတ်စုထဲမှာ သတ္တိကို လေ့ကျင့်ပျိုးထောင်ပေးတဲ့ စိတ်ဓာတ်စစ်ဆင်ရေး နည်းလမ်းကို ရေးထားခဲ့ဖူးတယ် ။ အဲဒါက မမြင်ရင် မဖြစ်ခဲ့ဘူးလို့သာ သဘောထားလိုက် တဲ့ ။ ကျွန်တော်လည်း အဲဒီလိုပဲ ထင်တယ် ။ မဟုတ်ရင်လည်း ကျွန်တော့်မှာ ထထိုင်နေတဲ့ နှစ်တစ်ထောင် ရှေးဟောင်း အလောင်းကောင်ကိုကြည့်ရင်းနဲ့ ပြဿနာကို စဉ်းစား တွေးဆနိုင်စွမ်း ရှိမနေဘူးလေ ။ ကျွန်တော် သတ္တုတွင်းသုံး မီးအိမ်ကို အတတ်နိုင်ဆုံး အလင်းရောင် အပြင်ဘက်မထွက်အောင် ထောင့်တနေရာမှာ ချထားလိုက်တယ် ။ အဲဒီနောက် ဟိုဖက်တီးကောင် ချန်ထားခဲ့တဲ့ အိတ်ရဲ့ အထဲမှာ ဘာများ ရှိဦးမလဲလို့ အသေအကြေ လှန်လှောရှာဖွေလိုက်တယ် ။ အချိန်အတော်ကြာ မွှေနှောက် ရှာဖွေပြီးတဲ့နောက် ဖိသိပ်ထားတဲ့ ဘီစကစ်ခြောက်တချို့နဲ့ စာတွေနဲ့ ပုံတွေ ပြွတ်သိပ်စွာ ရေးထားတဲ့ စာရွက်တချို့ပဲ တွေ့ရတယ် ။ ကြည့်ရတာ အရေးကြီး လိုအပ်တဲ့ ပစ္စည်းတွေ အားလုံး ကိုယ်ပေါ်မှာ သယ်သွားခဲ့ပုံပဲ ။ အခုအချိန် အပြင်ဘက်မှာ အလင်းရောင်လုံးဝ မရှိတာကြောင့် လုံးဝ ပိန်းပိတ်အောင် မှောင်မည်းနေပြီး ဟိုအလောင်းကောင် အခုဘာလုပ်နေလဲ ကျွန်တော်လည်း မသိဘူး ။ တကယ်လို့ သူထိုင်နေရုံတင် မဟုတ်ဘဲ လှဲချလိုက် ပြန်ထိုင်လိုက်နဲ့ ဗိုက်ကြွက်သား လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်နေလည်း ကျွန်တော် သူ့ကို ကြောက်မနေဘူး ။ သူ အထူအပါးနားမလည်ဘဲ ဒီဘက်ကို လျှောက်လာမှာပဲ ကြောက်တာ ။ 

အဲဒီအချိန် ဟိုသင်္ချိုင်းဖောက်သမားဥမင်ထဲက လေတသုတ် တိုးဝှေ့တိုက်ခတ်လာတယ် ။ ကျွန်တော် ရုတ်တရက် အကြံရသွားပြီး ဟုတ်ပြီလို့ စိတ်ထဲက တွေးလိုက်မိတယ် ။ ဒီဥမင်က သေချာပေါက် အပြင်ကို ပေါက်တာ ဖြစ်ရမယ် ။ မဟုတ်ရင်လည်း တခြားတနေရာကို ရောက်တာဖြစ်လိမ့်မယ် ။ ဘယ်ကိုပဲ ဖြစ်ဖြစ် ဒီနေရာထက်တော့ ပိုကောင်းတယ် ။ ကျွန်တော် အဲဒီ ဥမင်ရဲ့ ဘေးမှာ အမှတ်အသားတစ်ခု ထွင်းလိုက်တယ် ။  တကယ်လို့ တတိယဦးလေးတို့ ပြန်လာတဲ့အခါ ကျွန်တော် ဒီဥမင်ထဲဝင်သွားမှန်း သိအောင်လို့ပေါ့ ။ အဲဒီနောက် သတ္တုတွင်းသုံး မီးအိမ်ကို ကောက်ယူပြီး ပြန်ထုတ်ပိုးထားတဲ့ ဟိုဖက်တီးရဲ့ အိတ်ကို  ကျောမှာလွယ်ရင်း ဥမင်ထဲကို တွားဝင်လာခဲ့တော့တယ် ။ 

ကျွန်တော် တွားဝင်လာရင်း ကျွန်တော် ငယ်ငယ်တုန်းက အဘိုး ပြောပြခဲ့ဖူးတဲ့ ဗဟုသုတတွေကို ပြန်တွေးနေမိတယ် ။ ဘာတဲ့ ရှေးဟောင်းအဝိုင်း နောက်ပိုင်းလေးထောင့် ၊ ချင်တောင်တန်း ဟန်ကုန်းစောင်း ၊ ကိုးကြိမ်တိမ်တိမ် တစ်ကြိမ်နက်နက် ၊ အာ မဟုတ်သေးပါဘူး ၊ ဖီ သူ့အမေကြီးတော်နဲ့မှပဲ ။ ကျွန်တော်ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ရင်း ဒီနေရာက ဟာတွေနဲ့ ပတ်သတ်လို့ ကျွန်တော့်ခေါင်းထဲမှာ သိတာတွေက အတော်နည်းမှန်း သိလာရတယ် ။ ဒီသင်္ချိုင်းဖောက်သမားဥမင်ကို ကြည့်ရင်း သူ့ဟာက ဝိုင်းသလိုလို လေးထောင့်လိုလိုနဲ့ ဘယ်တုန်းက တူးထားတာမှန်းလည်း သိမနေဘူး ။ စိတ်ထဲမှာ ပြန်တွေးကြည့်မိတယ် ။ စောစောက ခေါင်းမှာ မြေအိုးစွပ်ထားတဲ့ ကောင်က ဒီဥမင်ကို သူ့ဟာသူ တူးပြီး ဝင်လာတာဆိုရင် သူ ဟိုအုတ်တွေကို ရိုက်မိတာနဲ့ ယန္တရားကို အစပျိုးလိုက်မိသလို ဖြစ်သွားမှာပဲ ။ ဒီလိုမှမဟုတ် သူက ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်နေခဲ့တယ် ဆိုရင်လည်း အနည်းဆုံးတော့ အသံထွက်မှာပဲ ။ ဒါပေမဲ့ သူဝင်လာတဲ့ အချိန်တုန်းက ကျွန်တော်တို့ လုံးဝသတိမပြုမိခဲ့ဘူးလေ ။ ဒါကြောင့် ဒီဥမင်က အစောကြီးကတည်းက ရှိနေခဲ့ပြီးသား ဖြစ်ရမယ် ။ ဒါဆိုရင် ဒီဥမင်က တခြားအဖွဲ့တစ်ဖွဲ့က တူးထားခဲ့တာ ဖြစ်ရင်ဖြစ် ဒါမှမဟုတ် ဟိုအရင်ကတည်းက တူးထားပြီးသားလည်း ဖြစ်နိုင်တယ် ။ စောစောက အိုးစွပ်ထားတဲ့ကောင်က တခြားသူတွေ တူးထားတဲ့ ဥမင်ကနေဝင်လာခဲ့တာ ဒါမှမဟုတ် သူတူးလာတဲ့ ဥမင်က ဒီဥမင်နဲ့ ဆက်မိသွားတာ အဲဒါမျိုး ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် ကောက်ချက်ချမိတယ် ။ 

အချိန် တခဏမျှ တွားတက်လာခဲ့ပြီးတဲ့နောက် လမ်းခွစုံ တစ်ခုပေါ်လာခဲ့တယ် ။ အဲဒီဥမင်နှစ်ခုလုံးရဲ့ တူးဖောက်ထားပုံ နည်းစနစ်တွေက လုံးဝကွဲပြားနေတာကြောင့် သေချာပေါက် မတူညီတဲ့ လူအုပ်စုနှစ်ခုက တူးဖောက်ခဲ့တာ ဖြစ်လိမ့်မယ် ။ ဘယ်ဥမင်ဖြစ်ဖြစ် အပြင်ကို ဦးတည်နေတာကြောင့် ကြုံရာတစ်ခုရွေးလိုက်ရင်း ရတာပဲလို့ ကျွန်တော် စိတ်ထဲက တွေးလိုက်မိတယ် ။ တတိယဦးလေး ကျွန်တော့်ကို ရှာတွေနိုင်ဖို့အတွက် ကျွန်တော်ရွေးလိုက်တဲ့ ဥမင်ရဲ့ ဘေးမှာ အမှတ်အသား ရေးဆွဲလိုက်ပြီးနောက် တွားဝင်လာခဲ့တော့တယ် ။ 

ဒီအချိန်မှာတော့ ကျွန်တော်ဟာ လတ်ဆတ်တဲ့ လေတသုတ်ကို ရှူရှိုက်ခွင့်ရဖို့နဲ့ တောက်ပတဲ့ လမင်းတစင်းကို မြင်ရဖို့ မျှော်လင့်နေခဲ့တယ် ။ ကျွန်တော်ထွက်လာမယ့် ဥမင်ဝကနေ တောက်လောင်နေတဲ့ မီးပုံကြီးတစ်ခုကို မြင်ရရင် အကောင်းဆုံးပဲ ။ အပေါ်မှာ ရှိနေတဲ့ ကူညီတတ်တဲ့သူတွေက ကျွန်တော့်ကို မြင်တော့ ကျွန်တော့်ကို အပေါ်ကို ဆွဲတင်ပေးကြပြီး သူတို့ရွက်ဖျင်တဲထဲကို ကျွန်တော့်ကို ခေါ်သွားကြ ၊ နောက် အစားအစာခြောက် နည်းနည်းစား ၊ ကောင်းကောင်း အိပ်စက်အနားယူ ၊ နောက်တော့ တတိယဦးလေးတို့က ကျွန်တော့်ကို ရှာတွေ့ ၊ အတူတူ အိမ်ပြန်ကြ ။ သင်္ချိုင်းဖောက်တဲ့အလုပ်လား ချီးပဲ ။ ကျွန်တော်ကတော့ တော်ပါပြီ ။ တခြားသူတွေ တသက်လုံး သင်္ချိုင်းဖောက်လာတာမှ ထူးဆန်းသတ္တဝါ ဖြူတာ မည်းတာ တစ်ခါနှစ်ခါလောက်တွေ့တာ ။ ကျွန်တော်မယ် ပထမဆုံးအကြိမ် သင်္ချိုင်းလေးဖောက်ပါတယ် သွားလိုက်တဲ့ နေရာတိုင်း ဇမ်ဘီတွေ အလောင်းကောင်တွေချည်းပဲ အသက်ကလေးတောင် ဝဝရှူခွင့်မပေးဘူး ။ ကျွန်တော် လွယ်ကူနေလိမ့်မယ်လို့ ထင်လို့လား ? တွေးကြည့်မှ အပေါ်က ကူညီတတ်တဲ့ သူတွေထဲမှာ မိန်းကလေးတစ်ယောက်လောက်ပါ ပါရင် အကောင်းဆုံးပဲ ။ ကျွန်တော့်ကို ပုခုံးလေး ဘာလေး နှိပ်ပေးလို့ရတာပေါ့ ။ 

တွေးကြည့်ရုံနဲ့တင် အားတွေပြည့်လာတာကြောင့် ကျွန်တော် ခြေလှမ်းတွေကို အရှိန်မြှင့်လိုက်တယ် ။ မကြာခင်မှာဘဲ ရှေ့မှာ မီးရောင်ကို ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရတယ် ။ ကျွန်တော် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားမိတယ် ။ အရုဏ်မတက်ခင်ကတော့ အမှောင်ထုချည်းပါပဲလေ ! ဒါကြောင့် ခြေလက်လေးဖက်လုံး အားစိုက်ထုတ်လိုက်ပြီး ခေါင်းထွက်ကြည့်လိုက်တယ် ။ တကယ်ကို အားပါးတရ အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူရှိုက်ပစ်လိုက်ချင်ပေမဲ့ မြင်လိုက်ရရုံနဲ့….. မှင်သက်မိသွားခဲ့တယ် ။ 

မျှော်လင့်ချက်ကြီးလေလေ ပိုစိတ်ပျက်ရလေလေဆိုတာ တကယ်ပဲ ။ ကျွန်တော်ရှေ့မှာ ကျွန်တော်လာတုန်းက ဖြတ်လာခဲ့တဲ့ သင်္ချိုင်းဂူ စင်္ကြံလမ်းနဲ့ အတော်လေး ဆင်တူတဲ့ သင်္ချိုင်းဂူ စင်္ကြံလမ်းတစ်ခု ထပ်ပေါ်လာပြန်တယ် ။ ကြည့်ရတာ ဒီဂူသင်္ချိုင်းက အတော်လေးကို ရှုပ်ထွေးနေတာပဲ !

ကျွန်တော် အလိုလို ထဆဲပစ်လိုက်မိပြီး သတ္တုတွင်းသုံး မီးအိမ်နဲ့ ဘေးဘီဝဲယာ ထက်အောက် အကုန် လိုက်ထိုးကြည့်ရင်း သတိထားမိလိုက်တာနဲ့ ကျွန်တော် အူ,အ သွားပြန်တယ် ။ ဒါကြီးက ကျွန်တော် ထွက်လာခဲ့တဲ့ သင်္ချိုင်းဂူ စင်္ကြံလမ်းကြီးပဲ မဟုတ်ဘူးလား !? ဘာလဲဟ ၊ လတ်စသတ်တော့ ဒီသင်္ချိုင်းဖောက်သမားဥမင်နဲ့ ဟိုဘက်ကတစ်ခုနဲ့က ဆက်နေတာပဲ ။ အစကတော့ ဒီဥမင်ကို ထွက်ချင်လို့ တူးခဲ့တာလို့ ထင်တာလေ ။ 

ကျွန်တော် တကယ် ခေါင်းခြောက်လာတယ် ။ တကယ်ကို မတွေးတတ်ဘူး ။ ဒီဥမင်ကို တူးတဲ့သူက ဘာရည်ရွယ်ချက်နဲ့တုံး ။ 

TBC

Translator Note

ဒီအပိုင်းမှာပါတဲ့ ရှေးဟောင်းအဝိုင်း ၊ နောက်ပိုင်းလေးထောင့် ဆိုတာလေးက သင်္ချိုင်းဖောက်သမားတွေ တူးတဲ့ ဥမင်ရဲ့ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်ကိုကြည့်ပြီး ရှေးကျလား ဒီဘက်ခေတ်လား ဆုံးဖြတ်တာလေးပါ ။ ချင်တောင်တန်း ဟန်ကုန်းစောင်းဆိုတာတော့ သင်္ချိုင်းဂူတွေနဲ့ သင်္ချိုင်းဖောက်သမား ဥမင်တွေဟာ ဟန်ခေတ်က သင်္ချိုင်းဂူများရှိရာ ချင်တောင်တန်း ကုန်းစောင်း တလျှောက်မှာ ရှိနေတာကို ဆိုတာပါ ။ ကိုးကြိမ်တိမ်တိမ် ၊ တစ်ကြိမ်နက်နက် ဆိုတာကတော့ သင်္ချိုင်းဂူတူးရမှာ သင်္ချိုင်းဂူရဲ့ ဖွဲ့စည်းပုံ ဆုံးဖြတ်ဖို့ ၊ လျို့ဝှက်လမ်းကြောင်းတွေကို ရှာဖွေနိုင်ဖို့အတွက် ကိုးကြိမ်တိတိ ခပ်တိမ်တိမ်တူးပြီးမှ ဆယ်ကြိမ်မြောက်မှာ နက်နက်တူးရမယ်ဆိုတဲ့ သင်္ချိုင်းဖောက်သမားတွေရဲ့ နည်းလမ်း အကြံပြုချက် တစ်ခုဖြစ်ပါတယ် ။